Sadysta czy masochista? Dwa w jednym.

Dzieciństwo, fascynacja i strach .

Pamiętam, jak bawiłem się z kuzynką w Godzillę czy coś takiego. Mieliśmy wtedy jakieś 6–7 lat. W pewnym momencie ona robiła za Godzillę, a Ja leżałem na podłodze i wołałem coś w stylu: „O nieee, zaraz będę zgnieciony!”.

I trochę zostałem, a konkretnie zdeptany, bo kuzynka podłapała temat i zaczęła po Mnie chodzić. Oczywiście, jak to dzieciaki, śmialiśmy się z tego, ona próbowała utrzymać równowagę i tak dalej. Ja jednak odczuwałem przy tym coś, czego kompletnie nie potrafiłem wtedy wyjaśnić. Po prostu Mi się to podobało.

Pamiętam też, jak powiedziałem jej mniej więcej: „Tylko po Mnie nie chodź!”, wiedząc (no dobra, mając nadzieję!), że zrobi dokładnie odwrotnie. I właśnie o to Mi chodziło, chociaż czułem, że to w sumie głupie.

Od tamtej pory bardzo często namawiałem do zabawy w Godzillę. Z czasem zacząłem też zauważać, że wyjątkowo mocno zwracam uwagę na jej stopy, w takim sensie, że coś Mi się w nich podobało. Nie rozumiałem dlaczego, ale pamiętam doskonale, jak bardzo się tego wewnętrznie wstydziłem. Przecież wszyscy wyśmiewali „giry”, mówili „fuuuuuuj”, a Ja zastanawiałem się, czy jestem nienormalny, chory psychicznie, jakiś dziwny. Nawet nie potrafiłem tego nazwać.

Pamiętam też inną sytuację. Miałem wtedy około 10 lat i zobaczyłem dwójkę dorosłych ludzi, którzy się kłócili. Do dzisiaj trochę pamiętam ich twarze. Typowa Karyna z Sebixem, jakbym to teraz określił.

W pewnym momencie kobieta zdzieliła faceta siarczystym plaskaczem. Ja oczywiście stałem jak ten dureń i się gapiłem, aż w końcu zwrócili na Mnie uwagę i kazali Mi się, że tak powiem, grzecznie oddalić.

Wracałem do tej sytuacji, wyobrażając sobie, że ktoś tak traktuje Mnie albo że Ja robię to komuś innemu. I znowu nie rozumiałem dlaczego. Wiedziałem tylko, że nikomu o tym nie opowiem. Bałem się wyśmiania, oceny i w sumie sam nie wiem czego jeszcze.

Pornografia, czyli odpowiedzi na kredyt .

W wieku około 11 lat natrafiłem na pierwsze filmy pornograficzne. Były dla Mnie czymś w rodzaju oświecenia. Szybko obcykałem słowa kluczowe i odkryłem, że ludzie w internecie interesują się dokładnie tym, co wcześniej znałem tylko z własnej głowy. Stopy, dominacja, uległość, BDSM i te wszystkie inne sprawy. Nagle okazało się, że te Moje „dziwne” zainteresowania mają swoje nazwy, a Ja nie jestem jedynym dziwakiem na świecie.

To był absolutny game changer. Poczułem ogromną ulgę, bo wreszcie zrozumiałem, że nie jestem chory tylko dlatego, że podobają Mi się rzeczy, których wcześniej nie potrafiłem nawet nazwać.

Byłem tym wszystkim zafascynowany i zacząłem przeglądać filmiki i zdjęcia nałogowo. Wtedy jeszcze nie zastanawiałem się nad konsekwencjami. Dzisiaj, po wielu latach, wiem, że bez elementów BDSM trudno Mi osiągnąć pełną satysfakcję seksualną. Zwykły seks może być fajny, ale często po prostu Mi nie wystarcza.

Czy to efekt wieloletniego oglądania porno? Być może. A może bez niego byłoby podobnie? W końcu zainteresowanie dominacją i uległością pojawiło się u Mnie znacznie wcześniej. Tego nie wiem i pewnie nigdy się nie dowiem. Wiem natomiast, że pornografia dała Mi odpowiedzi, ale mogła też wyrobić przyzwyczajenia, które zostały że Mną na lata. Stąd te odpowiedzi na kredyt. Rachunek przyszedł później ;)

Jedno jest pewne: nie jestem przykładem człowieka, który odkrył w sobie pokłady dominacji dopiero wtedy, gdy zorientował się, że w internecie można na tym zarabiać. Tak se myślę, cóż za zbieg okoliczności, że tak wielu ludzi (zwłaszcza młodych "domin") przeżywa swoje olśnienie właśnie w tym momencie! ;]

Jest jeszcze coś, co w pornografii potrafi cholernie przekłamać rzeczywistość. Oczekiwania. W filmach wszystko wygląda banalnie. Każdy jest chętny, wszystko wychodzi jak z płatka, a najbardziej wymyślne fantazje realizują się bez najmniejszego problemu. Fajnie by było, prawda?

Tyle że prawdziwe życie nie jest filmem. Ludzie mają swoje preferencje, ograniczenia, granice i potrzeby. Możesz mieć najbardziej zajebiste fantazje na świecie, ale znalezienie osoby, z którą naprawdę będziesz mógł je wspólnie realizować, wcale nie jest takie proste. Nie każda kobieta bierze głęboko po same kule niczym rasowa dziwka, dławiąc się i wypluwając hektolitry naszej alfa spermy. I tego pornografia raczej nie uczy.

Znam obie strony.

Jestem sadomasochistą. Uległość była chyba pierwsza, ale fascynacja dominacją przyszła niewiele później. Nie jestem zatem klasycznym, twitterowym, ociekającym testosteronem „samcem alfa”. W ogóle to określenie jest tak tragicznie nadużywane, że chce Mi się z niego śmiać. W naszym findomowym światku wystarczy, że byle Mirek zdejmie buta, wrzuci fotkę na X i już jest alfą. Grażynek to zresztą też dotyczy ;)

Ja się takim alfą nie czuję i nawet nie chciałbym się czuć. Nie potrzebuję tych wszystkich określeń, żeby czerpać dziką satysfakcję z dominowania nad drugą osobą.

A fakt, że znam oba światy, jest po prostu zajebiście fajny. Wiem, jak to jest zarówno dominować, jak i być uległym. Z tym że Moja uległość jest zarezerwowana wyłącznie dla kobiet. I to nie przypadkowych, tylko takich, które naprawdę czują ten klimat. Najlepiej, jeśli fascynował je jeszcze zanim dowiedziały się, czym jest findom.

Ale świeżynkami też nie gardzę! Jeśli kobieta dopiero odkrywa ten świat i naprawdę chciałaby spróbować, to świetnie. Można Mnie podeptać, zdzielić plaskaczem, a Ja grzecznie się słucham. Chociaż czasami lubię takie świeżynki trochę podpuszczać. Wtedy mają ochotę przylać mocniej, a to przecież tylko plus! :)

Z mężczyznami sprawa wygląda zupełnie inaczej. Nie mam najmniejszej ochoty ani zamiaru być wobec nich uległy. Wręcz przeciwnie - kiedy jakiś facet próbuje Mnie zdominować, mam raczej ochotę samemu go zgnoić.

Natomiast z uległymi mężczyznami dogadujemy się już znacznie lepiej. Z dziką satysfakcją zeszmaciłbym niejednego beciaka, który marzy o wykonywaniu rozkazów. Taki jest zresztą jeden z powodów Mojej obecności na X. Nie oszukujmy się, tłumów uległych, heteroseksualnych kobiet specjalnie się tam nie spodziewam.

Bez udawania.

Nie będę udawał, że Moje fantazje zawsze były łagodne. Pociąga Mnie intensywna dominacja, również jej najbardziej skrajne wyobrażenia. Lubię, kiedy osoba uległa czuje przede Mną respekt, kiedy oddaje Mi kontrolę i wie, że to nie ona rozdaje karty. Kurde, samo pisanie o tym sprawia, że czuję dziwne ciepełko.

Z kobietami, z którymi byłem w związkach czy relacjach z benefitami, starałem się w miarę szybko rozmawiać otwarcie o swoich preferencjach. Nigdy nie interesowało Mnie udawanie grzecznego chłopca, który nagle, po zamknięciu drzwi sypialni, odkrywa w sobie dominatora. Ja po prostu taki jestem.

Lubię tę niepewność, napięcie i strach będący częścią wspólnej fantazji. Chcę, żeby osoba uległa czuła, że oddała Mi władzę. Że ma się słuchać, a nie negocjować każdy Mój rozkaz. Tak w ogóle, szczerze mówiąc... nigdy nie czułem safewordów. Dla Mnie to bez sensu. Jako uległy nie uznaję tego, muszę znieść wszystko i co będzie, to będzie. Partnerkom, które chciały spróbować klimatu mówiłem, że mają robić że Mną co chcą, nie pytać, nie kombinować, tylko używać sobie ile wlezie. Jako dominator, mam identycznie, chociaż potrafię też być w tym wszystkim empatyczny.

Natomiast tak jak wspomniałem, safeword coś psuje... Jak mogę rządzić drugą osobą, skoro ona w każdej chwili może powiedzieć Mi "stop"? Ja muszę czuć, że krew az wrze we Mnie, że to jest faktycznie władza/poddanie. Być może wynika to z faktu, że Ja nigdy w życiu nie czułem, że wchodzę w jakiś "roleplay". To jestem autentyczny Ja.

Miałem kiedyś dopasowaną uległą, dokładnie pod to, co opisuję powyżej... to było absolutnie cudowne, dla Mnie i dla niej.

Ale żeby była jasność, oczywiste jest dla Mnie, że online wygląda to inaczej. W każdej chwili każdy może się wycofać. I spoko, nie wnikam, natomiast powrót będzie bolesny ;)